Τα δωρεάν γυρίσματα της μοναξιάς

[klarikafoolish]

Είχε περάσει ένας χρόνος από τότε που χώρισα. Ένας ολόκληρος χρόνος. Μπορεί να ακούγεται πολύς, αλλά πιστέψτε με, όταν ζεις μόνος σε ένα διαμέρισμα 45 τετραγωνικών στη Νίκαια και η μόνη φωνή που ακούς είναι του περιπτερά κάτω για τον καφέ, ο χρόνος δεν περνάει. Απλά συσσωρεύεται. Σαν σκόνη.

Είχα χάσει την επαφή με όλους. Όχι γιατί με απέφευγαν, αλλά γιατί εγώ είχα μάθει να λέω "όχι, δεν μπορώ απόψε". Κάποια στιγμή, σταμάτησαν να με ρωτάνε. Το κινητό μου χτυπούσε μόνο για διαφημίσεις και υπενθυμίσεις. Το χειμωνιάτικο βράδυ που άρχισαν όλα, θυμάμαι ότι είχε σπάσει το θερμοσίφωνο. Δεν είχα ζεστό νερό. Καθόμουν στον καναπέ, τυλιγμένος με μια κουβέρτα, και σκεφτόμουν πόσο γελοία είχε γίνει η ζωή μου. 34 χρονών, υπάλληλος σε μια αποθήκη, χωρίς σχέδιο, χωρίς όνειρο.

Κάπου εκεί, μέσα στην απελπισία της βραδιάς, άνοιξα ένα παλιό μου κινητό που είχα στην άκρη. Το κινητό που χρησιμοποιούσα πριν γνωρίσω την πρώην μου. Εκεί, μέσα σε μια εφαρμογή σημειώσεων, βρήκα κάτι που είχα γράψει πριν από χρόνια. Δεν θυμόμουν καν ότι υπήρχε. Ήταν ένα link. Χωρίς όνομα, χωρίς περιγραφή. Απλά μια διεύθυνση.

Το αντέγραψα στο καλό μου κινητό. Το πάτησα. Και βρέθηκα σε μια σελίδα που μου ζήτησε εγγραφή. Δεν είχα σκοπό να βάλω χρήματα. Δεν είχα ούτε διάθεση. Αλλά εκεί, στην πρώτη σελίδα, υπήρχε μια λέξη που τράβηξε το βλέμμα μου: "Δώρο καλωσορίσματος". Πάτησα από περιέργεια. Και τότε είδα αυτό που άλλαξε τη βραδιά μου. Η φράση ήταν μικρή, διακριτική. Μου ζητούσε να ενεργοποιήσω κάτι. Ήταν απλό. Δεν χρειαζόμουν ούτε κάρτα, ούτε κατάθεση. Απλά έπρεπε να πατήσω "Λήψη". Αυτό ήταν. vavada casino free spins. 40 δωρεάν γυρίσματα. Χωρίς όρους, χωρίς κρυφές προϋποθέσεις.

Γέλασα. Όχι από χαρά. Από ειρωνεία. "Τι έχω να χάσω;" είπα φωναχτά. Ο τοίχος δεν μου απάντησε.

Ενεργοποίησα τα spins. Το παιχνίδι ήταν ένα φρουτάκι με μάγους και δράκους. Κάτι εξωπραγματικό που δεν ταίριαζε καθόλου με το σαλονάκι μου και το σπασμένο θερμοσίφωνο. Άρχισαν να γυρίζουν οι τροχοί. Τα πρώτα δέκα spins δεν έδωσαν απολύτως τίποτα. Μηδέν. Το σύστημα κατάπινε τα δωρεάν γυρίσματα το ένα μετά το άλλο σαν να μην υπήρχε αύριο. Σταμάτησα για μια στιγμή. Σκέφτηκα να το κλείσω. Ήταν ανόητο. Κανείς δεν κερδίζει έτσι. Αλλά είχαν μείνει άλλα τριάντα. "Ας τελειώνουμε", είπα.

Στα 15ο spin, έπεσαν δύο μάγοι. Τίποτα το ιδιαίτερο. Μικροκέρδος 0.80. Στα 22ο spin, τρεις δράκοι. Η οθόνη άναψε πορτοκαλί. Το υπόλοιπο πήγε στα 12 ευρώ. Κάτι άλλαξε μέσα μου. Όχι η απληστία. Η προσοχή. Για πρώτη φορά εκείνο τον καταραμένο χρόνο, κάτι είχε τραβήξει ολόκληρη τη συγκέντρωσή μου. Δεν σκεφτόμουν την πρώην. Δεν σκεφτόμουν τη δουλειά. Σκεφτόμουν μόνο εκείνους τους τροχούς.

Και τότε, στα 29ο spin, συνέβη αυτό που δεν περίμενα. Τέσσερα σκόρπια σύμβολα. Ένας μάγος με χρυσή γενειάδα. Η οθόνη μεταμορφώθηκε. Βρέθηκα σε έναν άλλο κόσμο, με τρεις πύλες. Επέλεξα τη μεσαία. Άνοιξε ένα δωμάτιο γεμάτο σακιά με νομίσματα. Το παιχνίδι μού έδωσε 28 ευρώ. Επέλεξα ξανά. 45 ευρώ. Τρίτη φορά. Η τελευταία πύλη μού έδωσε 87 ευρώ.

Όταν τελείωσε το μπόνους, κοίταξα το υπόλοιπο. 144 ευρώ. Από το πουθενά. Από σαράντα γυρίσματα που δεν πλήρωσα ούτε ένα ευρώ.

Δεν κουνήθηκα. Δεν ούρλιαξα. Κάθισα και κοίταξα το κινητό σαν να ήταν κάποιος άλλος. Η ζωή μου είχε γίνει τόσο γκρίζα που ένας αριθμός σε μια οθόνη μού φάνηκε σαν φωτεινό σήμα. Θα μπορούσα να τα τραβήξω. Θα ήταν ένα μεγάλο σεβαστό ποσό για κάποιον που είχε μάθει να ζει με ψίχουλα. Αλλά κάτι μέσα μου είπε: "Δεν θα φύγεις τώρα. Δεν φεύγεις όταν αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον."

Αντί να τα κάνω ανάληψη, πήγα σε ένα άλλο παιχνίδι. Αυτή τη φορά, ένα τραπέζι με ρουλέτα. Μικρό ποντάρισμα. 5 ευρώ στο ζυγό. Κέρδος. 149. Ξανά 5 στο ζυγό. Κέρδος. 154. Μικρά βήματα. Σαν να περπατούσα σε τσόφλια αυγών. Η καρδιά μου χτυπούσε ήρεμα. Παραδόξως ήρεμα. Σαν να ήξερα ότι δεν είχα τίποτα να χάσω γιατί δεν είχα δώσει τίποτα.

Συνέχισα για μισή ώρα. Από 154 πήγα στα 178, μετά έπεσα στα 151, μετά ανέβηκα στα 169. Μια ασταθής ισορροπία. Τότε συνειδητοποίησα ότι είχα κουραστεί. Όχι σωματικά. Συναισθηματικά. Το μυαλό μου είχε δουλέψει τόσες ώρες που ήθελε διάλειμμα. Κοίταξα το ρολόι: 2:37 τα ξημερώματα. Είχαν περάσει τρεις ώρες από τότε που άνοιξα το link.

Πάτησα εξαργύρωση. 169 ευρώ. Δεν ήταν περιουσία, αλλά ήταν το πρώτο χρήμα που ερχόταν σε μένα χωρίς να σκύβω, χωρίς να ιδρώνω, χωρίς να ζητιανεύω. Ήταν ένα δώρο από εκείνα τα vavada casino free spins που αρχικά θεώρησα απάτη.

Την επόμενη μέρα, πλήρωσα τον υδραυλικό να μου φτιάξει το θερμοσίφωνο. Μου πήρε 80 ευρώ. Τα υπόλοιπα τα κράτησα για ένα τζάκι που είχα δει στο σκρουτζ, ένα φτηνό ηλεκτρικό, για να ζεσταίνομαι τα βράδια. Δεν το είχα ανάγκη, αλλά το ήθελα. Και με τα δικά μου λεφτά, αγόρασα αυτό ακριβώς που ήθελα. Όχι αυτό που χρειαζόμουν.

Δεν ξαναέπαιξα ποτέ. Αυτή η μία νύχτα μού έφτασε. Αλλά ξέρεις κάτι; Όταν βραδιάζει και κοιτάω αυτό το τζάκι να καίει ψεύτικες φλόγες, θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Τη μοναξιά, το σπασμένο θερμοσίφωνο, και 40 γυρίσματα που μου θύμισαν ότι ακόμα και στο απόλυτο τίποτα, μπορεί να υπάρχει ένα μικρό, ανόητο, γλυκό κάτι. Αρκεί να πατήσεις "Λήψη".